Monique Lépine

Maandag 10 oktober, Merwedeplein; het is half vier in de middag. De starttijd van het wekelijkse potje jeu de boules. Alle spelers zijn er maar Monique komt niet opdagen.

sdrmonique

Op de maandelijkse inloop twee dagen ervoor, had ze nog op haar eigen ongekunstelde manier enthousiast verteld over het jeu de boules en de borrel na afloop. Tegen Fred en Mia zei ze nog: “Ik zie jullie maandag!.” Eerder al had ze mij gevraagd om wat extra ballen mee te nemen. En nu is Monique er niet. Ik besluit haar ’s avonds te bellen. We gaan spelen, zonder Monique. We borrelen daarna, zonder Monique.

Als ik thuis kom, komt de klap hard aan: een telefoontje van stadsdorper Annette, een bevriende buurvrouw van Monique brengt de trieste boodschap: “Monique is overleden.” Het ongeloof en de verbijstering bij de jeu-de-boulers en bij andere stadsdorpers die haar gekend hebben, is groot.

Monique Lépine sloot zich in de loop van 2014 aan bij het Stadsdorp Rivierenbuurt. Via de maandelijkse inloop leerde ze zoetjesaan meer stadsdorpers kennen. Ze ging zich er steeds meer thuis voelen en werd een trouw bezoeker. Toen tijdens een inloop het voorstel werd omarmd om in de Rivierenbuurt te gaan jeu de boulen, lag het voor de hand om Monique te vragen op zoek te gaan naar een geschikt speelveld. Immers, zij kwam uit het land waar dit spel tot de cultuur behoort. Lichtelijk aarzelend antwoordde ze met haar moeilijk na te bootsen Franse tongval: “Oké, dat wil ik wel doen”.

Het eerste veldje dat ze bekeek, keurde ze meteen af: het was keihard en lag vol rotzooi. Spontaan stapte ze op de gemeente af. Maar tot haar verbazing zag die geen enkele noodzaak om het op te knappen. Gelukkig lag er op het fraaie, groene Merwedeplein ook een speelveld. Dat bleek van goede kwaliteit. Nu nog het tijdstip om te spelen. Laten we kiezen voor de maandagmiddag, dan kunnen we na afloop meteen oversteken naar café Blek, zo redeneerde ze. Want een drankje ter afsluiting van het milde gezwoeg was voor haar vanzelfsprekend. Daar kwam bij dat Blek op maandag inmiddels al als vaste plek voor de wekelijkse borrel was aangewezen.

Op een natuurlijke manier werd Monique zo’n beetje de spil van dit wekelijkse buitenplezier. Ze leefde naar deze middagen toe en genoot er zichtbaar van. En heel opvallend: ze droeg eraan bij dat het er niet te fanatiek aan toe ging, want daar moest ze niet veel van hebben. Samen pret hebben en de gemoedelijkheid en gezelligheid stonden bij haar voorop. Bovendien moest iedereen kunnen meespelen. Daarom zorgde ze steeds voor extra ballen.

Het Stadsdorp was belangrijk voor Monique. Dat was duidelijk. Op haar beurt droeg zijzelf op haar manier een steentje bij aan verbindingen binnen het Stadsdorp. Bijvoorbeeld tijdens inloopmiddagen en bij andere bijeenkomsten. En door haar enthousiaste inbreng bij het jeu de boules. En – onzichtbaarder – door haar betrokkenheid bij stadsdorpers voor wie ze wat kon betekenen.

Monique overleed op 10 oktober 2016 op 71-jarige leeftijd. Voortaan geen “alors” meer op de inloop of een ander samenzijn van stadsdorpers. Voortaan geen vrolijke roep meer om “le cochonnet” op het Merwedeplein. We zullen haar missen.

Carin Giesen

stadsdorp in Amsterdam